Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Μηλόπιτα!!!!!

καλημέρα σε όλους πέρα για πέρα...

Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά... μας αφήνει να αναπολούμε παραλίες, βουτιές, ξενύχτια, ηλιοβασιλέματα.. θα έρθει ο χειμώνας και θα φέρει την βροχή που τόσο αγαπώ... τα κεράκια, το κρασάκι, το σινεμά... κάθε εποχή τα δικά της.. κάθε μέρα , και 24 ώρες για να τις ζήσεις...

Αυτές οι ημέρες με βρίσκουν σπίτι , με μία ίωση να με ταλαιπωρεί... ευκαιρία για διάβασμα.. έχω διαβάσει 3 βιβλία και ξεκινάω για το 4ο... μεγάλη αγάπη το διάβασμα.. πολλά τα ταξίδια του μυαλού.. όποιος δεν διαβάζει , δεν καταλαβαίνει... ίσως και να είναι λίγο πιο "φτωχός" σε "εμπειρίες"... 

Σήμερα όμως δεν θα σας πω για κάποιο βιβλίο.. σήμερα θα θυμηθούμε τα παλιά μας... συνταγή λοιπόν.. συνταγή από την Μαρία την Τζιρίτα , πριν χρόνια.. την οποία ακολουθώ σαν ευαγγέλιο και δεν με έχει "προδώσει" ποτέ...

Μηλόπιτα...
Για τη ζύμη
2 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουτ. γλυκού μπέικιν πάουντερ
Λίγο αλάτι (μια πρέζα)
8 κουταλιές της σούπας νερό
1/2 βιτάμ
Για τη γέμιση
4 μέτρια κόκκινα μήλα
2 κουταλιές της σούπας φουσκωτές αλεύρι
1 κουταλιά της σούπας κανέλα
Σκόνη γαρύφαλλο μια πρέζα
1 φλυτζάνι ζάχαρη (ή φρουκτόζη ή καντερέλ)
1 φλυτζάνι καρύδια ελαφρώς κοπανισμένα
1 φλυτζάνι σταφίδες που έχουμε μουλιάσει σε κονιάκ
1/2 βιτάμ
Εκτέλεση
Βάζουμε σε πλαστική λεκάνη το αλεύρι με όλα τ'άλλα υλικά για τη ζύμη και πλάθουμε μέχρι να γίνει μια ζύμη που να μην κολλάει στα χέρια αλλά να είναι αρκετά μαλακή για ν'ανοίξει. (Προσθέτετε αλεύρι ή νερό αναλόγως). Την πλάθουμε σε μπάλα, την πασπαλίζουμε με αλεύρι και την βάζουμε στο ψυγείο.
Στη συνέχεια καθαρίζουμε και κόβουμε τα μήλα σε φετούλες μικρές, τα βάζουμε σε βαθύ μπωλ και προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά για τη γέμιση, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΑΧΑΡΗ. Το βούτυρο το κόβουμε σε μικρά κομματάκια και το ανακατεύουμε μέσα στα μήλα.
Βγάζουμε τη ζύμη μας απ'το ψυγείο κι αφού αλευρώσουμε τον πάγκο μας ανοίγουμε τα 2/3 της ζύμης σε φύλλο, όχι πολύ λεπτό, υπολογίστε για ένα μέτριο ταψάκι που να καλύψει και τις άκρες. Σε βουτυρωμένο κι αλευρωμένο στρογγυλό ταψάκι τοποθετούμε το φύλλο αυτό, φροντίζοντας να περισσεύει στα πλαινά για να γυρίσει μετά από πάνω. Προσοχή να μην είναι λεπτό το φύλλο και τρυπήσει. (Θα χυθούν τα υγρά της γέμισης και θα καταστραφεί η πίτα).
Απλώνουμε ομοιόμορφα τη γέμιση μέσα στο ταψάκι, πάνω στο φύλλο κι έπειτα ρίχνουμε από πάνω τη ζάχαρη κου κουνάμε το ταψάκι ή ανακατεύουμε ελαφρώς για να πάει παντού. Αυτό το κάνουμε για να μην βγάλουν υγρά τα μήλα και μας μαλακώσουν και τρυπήσουν το φύλλο.
Ανοίγουμε την υπόλοιπη ζύμη σ'ένα μικρότερο φύλλο, το οποίο θα τοποθετήσουμε πάνω στη γέμιση, καλύπτοντας όλη την επιφάνεια. Έπειτα γυρίζουμε το κάτω φύλλο που περισεύει στα πλαϊνά, έτσι ώστε να ενωθούν τα δυο κομμάτια της ζύμης και να κλέισει εντελώς. Στη συνέχεια κάνουμε αρκετές τρύπες με το πηρούνι στην επιφάνεια της πίτας και την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 45 λεπτά με 1 ώρα, ανάλογα τη δύναμη του φούρνου μας.
Θα καταλάβετε ότι η πίτα είναι έτοιμη, όταν θα έχει πάρει ένα ωραίο καφέ ανοιχτό χρώμα. Τη βγάζουμε από το φούρνο, περιμένουμε περίπου 15 λεπτά να κρυώσει και πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη και κανέλα (προαιρετικά). Μπορεί να σερβιριστεί και με παγωτό βανίλια ή καϊμάκι και σιρόπι βύσσινο, αλλά και σκέτη είναι εξαιρετική!
Αυτό το γλυκό έχει εξίσου υπέροχη γεύση αν αντί για ζάχαρη χρησιμοποιήσουμε φρουκτόζη ή κάποιο άλλο υποκατάστατο, σε περίπτωση που θέλουμε να μειώσουμε τις θερμίδες, ή έχουμε στην οικογένεια κάποιον με πρόβλημα ζαχάρου. 


Να έχετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο με ανθρώπους που αγαπάτε .. να γελάσετε και να γεμίσετε τις καρδιές σας χρώματα...




animated-weekend-image-0044

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Τρικυμία - Ιουστίνη Φραγκούλη

καλό φθινόπωρο σε όλους... 
ελπίζω να είστε άπαντες παρόντες και έτοιμοι για έναν δημιουργικό και μοναδικό χειμώνα... 
εγώ πάντως είμαι...

ένα ακόμα βιβλίο έφθασε στο τέλος του... 


Τρικυμία… έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία της αγαπημένης μου Ιουστίνης, έσπευσα να αγοράσω και το τελευταίο της βιβλίο…
Ξεκίνησα αμέσως… διάβασα 100 σελίδες και το άφησα στην άκρη του… Χάθηκα στις πολλές περιγραφές.. αποφάσισα ότι ήταν ένα βιβλίο που απαιτούσε το 100% της προσοχής μου.. δεν ήταν ένα βιβλίο που θα μπορούσα να το «ξοδέψω» στην παραλία… Η «τρικυμία» ήθελε καναπέ, κρασάκι, χαμηλό φωτισμό και προσήλωση…

Με όλα τα παραπάνω «συστατικά» , συνέχισα πριν λίγες ημέρες την ιστορία του Γιατρού και της τουρίστριας , από εκεί που την είχα αφήσει.. Διάβαζα για έναν καλοκαιρινό έρωτα, πράγμα όχι σπάνιο.. όσο, όμως , οι σελίδες γύριζαν,  η ιστορία αποκτούσε αυτό το κάτι που σε πιάνει από το χέρι και σε παίρνει μαζί της.. αισθάνεσαι μαζί με τους ήρωες.. περιπλανιέσαι στην όμορφη Αθήνα , στα σοκάκια του νησιού.. ξεναγείσαι στον κρύο Καναδά… Ζεις την τρικυμία των συναισθημάτων ακριβώς όπως η συγγραφέας θέλει να την βιώσεις ..στο έπακρο!!!!

Και κάποια στιγμή δεν έχεις άλλη σελίδα να γυρίσεις.. διαβάζεις την λέξη «τέλος»… κάπου εκεί ανακάλυψα ότι ο καθένας μας παίρνει ακριβώς αυτό που του αξίζει…
Ένα ακόμα υπέροχο ταξίδι έχει φθάσει στο τέλος του..  η ζωή συνεχίζεται.. με τρικυμίες, με νηνεμίες, με όνειρα… 

Ιουστίνη μου, να σε έχει ο Θεός καλά εκεί στα ξένα.. σε περιμένω στην Πάτρα, να προκαλέσεις τρικυμία στην καθημερινότητά μου και στην καρδιά μου



 Φιλιά πολλά σε όλους............. βροχερά , μελαγχολικά και αγαπησιάρικα... όπως η τρικυμία....


Λίγα λόγια για το βιβλίο
Με το συγκλονιστικό μυθιστόρημα «Η Τρικυμία» , εκδόσεις Ωκεανός, επανέρχεται στη λογοτεχνία η καταξιωμένη συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, καταθέτοντας μια ανθρώπινη ιστορία με δυνατούς χαρακτήρες,  απρόσμενες ανατροπές και φόντο το πέλαγος, τη θάλασσα, τον ωκεανό...
Ο τίτλος «Τρικυμία» εμπνευσμένος από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, αποτελεί φόρο τιμής στον εορτασμό των 400 χρόνων από το θάνατό του.
Η ιστορία εκτυλίσσεται ανάμεσα στην Ελλάδα και τον Καναδά με πρωταγωνιστές την Πολέτ και τον Πέτρο, δύο νέους που ερωτεύονται με φόντο την ακύμαντη θάλασσα ενός ελληνικού νησιού.
 Εκείνη, εξωτική σαν Ινδιάνα, είναι Ελληνίδα από τον Καναδά και βρίσκεται στο νησί για καλοκαιρινές διακοπές. Ο Πέτρος είναι ο αγροτικός γιατρός του νησιού, γόνος εύπορης οικογένειας των Αθηνών.
Ο έρωτάς τους κεραυνοβόλος, θα τους σαρώσει σαν καταιγίδα, θα τους ενώσει  σε μια σχέση που μοιάζει μοναδική, μια σχέση που θα περάσει μέσα σε τρικυμίες και νηνεμίες συναισθημάτων...
Η Πολέτ, βαθιά ερωτευμένη, θα εγκαταλείψει για πάντα τον τόπο της γέννησής της, το μακρινό Μόντρεαλ, πιστεύοντας στην αιώνια Αγάπη που της υπόσχεται ο Πέτρος.
Όμως ο έρωτάς τους θα σκοντάψει στην οικογένεια του Πέτρου και θα πνιγεί στην τρικυμία των δικών του κρυφών αδυναμιών...
Η Πολέτ, κυνηγημένη από μια σειρά μοιραία γεγονότα, θα επιστρέψει στον Καναδά. Εκεί, από πόλη σε πόλη, θα κρύβεται και θα κρύβει το παρελθόν της... παλεύοντας με την τρικυμία που στοιχειώνει τη ζωή της!
Ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα,
βασισμένο σε βιωματική αφήγηση,
γραμμένο με  ιδιαίτερη μαεστρία,
που θα σας συγκλονίσει!


Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Πριν χαθεί η νύχτα - Ευαγγελία Ευσταθίου


Καλημέρα σε όλη την blogογειτονιά.. το καλοκαιράκι έχει κάνει αισθητή την παρουσία του πλέον.. οι περισσότεροι ψάχνουν χρόνο για παραλίες και ανάσες δροσιάς το βραδάκι με ένα ποτηράκι παγωμένο κρασί, ένα δροσερό κοκτέιλ.. 

Σε μερικές τέτοιες δικές μου ανάσες δροσιάς , εμένα συντροφιά μου ήταν ένα βιβλίο.. "Πριν χαθεί η νύχτα".. Τίτλος που άφησε το μυαλό μου να ταξιδέψει πριν καν ακόμα αρχίσω να ταξιδεύω στις σελίδες του.. Πόσα και πόσα δεν μπορούν να συμβούν στα σκοτάδια μίας και μόνο νύχτας...
Ένα εξώφυλλο με ένα μεγάλο μάτι, να σε παρακολουθεί άγρυπνα, ένα ποτήρι κρασί και η Έμιλι Ρομάνη , ο Μάνος Κορυζής και ο Κυνηγός εισβάλλουν με ευκολία στο μυαλό σου , καταλαμβάνοντας μεγάλο μέρος της σκέψης σου...

Η έρευνα που πρόσφατα διάβασα λέει ότι " Για πέντε ημέρες από τη στιγμή που ολοκληρώνει κάποιος ένα μυθιστόρημα, στο μυαλό του γίνεται μια έκρηξη".. ίσως το 5 να φαντάζει λίγο τελικά στην πράξη...

Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της Ευαγγελίας , ήξερα ότι θα διαβάσω ένα ακόμα καλό βιβλίο.. όμως δεν ήταν ακριβώς έτσι.. ήταν ένα ΠΟΛΥ καλό βιβλίο.. Περπατώντας αργά , ανάλαφρα στην αρχή αλλά με σταθερότητα, και μεγάλη δεξιοτεχνία , σελίδα την σελίδα βρισκόμουν στην δίνη ενός αστυνομικού μυθιστορήματος.. Μια ιστορία που σε παίρνει μαζί της και βιώνεις στο έπακρο τον φόβο, την αγωνία , την παράνοια... 

Η συγγραφέας έχει το ταλέντο να σε παίρνει μαζί της και να γίνεσαι πρωταγωνιστής στις σελίδες της.. Η αδρεναλίνη ανεβαίνει και κάθε πρόσωπο που εμφανίζεται μπροστά σου , έχει και έναν καταλυτικό ρόλο στην πλοκή της ιστορίας.. κανένας κομπάρσος, κανένας που να βρέθηκε τυχαία στο "δρόμο" σου.. 

Οι περιγραφές είναι απλές , λιτές αλλά γεμάτες ονειρικές περιγραφές. Η συγγραφέας έχει την ικανότητα να αποδίδει στο έπακρο την ψυχοσύνθεση των ηρώων της , και να σε κάνει να βιώνεις έντονα τα δικά τους συναισθήματα... Και μέσα σε φόνους , παράνοια, φόβο, και κινδύνους, έρχεται να προστεθεί μία αχτίδα αγάπης.. τόσο προσεκτικά δοσμένη και μοιρασμένη που σε τίποτα δεν υποσκιάζει την αστυνομική υπόσταση της ιστορίας.. 

Και μπορεί στις τελευταίες 100 σελίδες να αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο του παρανοικού κυνηγού, καθόλου όμως δεν χαλάει το μυστήριο.. αφού η αποκάλυψη πρέπει να γίνει για να καταλάβεις επιτέλους τα σκοτάδια του ,τις επιδιώξεις του, το μυαλό του... Ταξιδεύοντας στις σαβάνες της Βόρειας Αυστραλίας , στην φυλή των Αβορίγινων, και στο μεγάλο προγονικό Πνεύμα, έρχεται η λύτρωση ... όχι όμως και στις καρδιές όλων.. 

Είναι μερικές ανατολές και κάμποσα ηλιοβασιλέματα ακόμα που δεν τα έχουν ζήσει οι πρωταγωνίστες.. γιατί μπορεί η Νύχτα τελικά να χάθηκε στα σκοτάδια της. Έρχεται όμως η μέρα ..και πρέπει να την ζήσουμε με όλο μας το είναι!!!!



Μέρες πριν ξεκινήσω το συγκεκριμένο ταξίδι, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την συγγραφέα από κοντά, στην πόλη μου.
 Μία γελαστή δασκάλα, δύο μάτια αληθινά, και ένα τεράστιο χαμόγελο.. αισθάνθηκα τόσο τυχερή.. Σήμερα αναρωτιέμαι πως στο μυαλό ενός τέτοιου ανθρώπου μπορεί να μαίνεται τέτοια μάχη.. 

θαυμάζω και αγαπώ όλους τους συγγραφείς για αυτήν τους την δεξιότητα.. την ζηλεύω και λίγο είναι η αλήθεια... 


Ευαγγελία σε ευχαριστώ για όλα.. και αν βρεις τον Μάνο Κορυζή κάπου, κάποτε, να μου τον γνωρίσεις.. τον αγάπησα πολύ!!!!


Διαβάστε το βιβλίο....

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

η εκδίκηση των αγγέλων - Λένα Μαντά

"τέλος"... μία λέξη που σηματοδοτεί ότι ένα ακόμα ταξίδι στις σελίδες ενός βιβλίου ολοκληρώθηκε.. τουλάχιστον πρακτικά.. 
Ένα βιβλίο της αγαπημένης μου Λένας.. της Λένας  που έχει φανατικούς αναγνώστες αλλά και φανατικούς επικριτές.. της Λένας που δεν ξέρω αν είναι ροζ, κόκκινη, λευκή ή μπλε συγγραφέας.. ξέρω μόνο ότι την αγαπώ πολύ και κάθε της βιβλίο έχει περίοπτη θέση στην βιβλιοθήκη μου...

"η  εκδίκηση των αγγέλων" λοιπόν.. μυθιστόρημα.. αστυνομικό.. μια πτυχή που ξεδιπλώνει σιγά σιγά στα τελευταία της βιβλία και μας εκπλήσσει ευχάριστα.. 
Με ένα κομπολόι στο χέρι λοιπόν , η ηρωίδα της, μία "ροζ" συγγραφέας, έρχεται να γίνει "ντετέκτιβ"..
 Ένα βιβλίο που μας υπενθυμίζει την έννοια της οικογένειας.. της μάνας που γίνεται ασπίδα για τα παιδιά της και δεν διστάζει λεπτό να θυσιάσει τα πάντα για αυτά.. Της μάνας που βιώνει την ξαφνική και ανεξήγητη απώλεια του παιδιού της... Της μάνας που γίνεται το μυαλό της κόρης στις δύσκολες στιγμές.. Του απόντα πατέρα.. Του πατέρα που ο Θεός σου στέλνει για να σε αγαπήσει.. Του αδερφού που βρίσκεται πάντα δίπλα στην αδελφή του και το ανάποδο..
 Ένα βιβλίο που εξυμνεί την αληθινή φιλία, και μάλιστα ανάμεσα σε γυναίκες.. Ένα βιβλίο που μας δίνει λόγους να ονειρευόμαστε την αληθινή αγάπη, όσα χρόνια κι αν περάσουν.. Ένα βιβλίο που είναι ένας λόγος για να  θυμόμαστε πόσο δυνατοί είμαστε και πόσο πρέπει να ΜΑΣ αγαπάμε..

Δεν θέλω να πω τίποτα για την πλοκή για να μην προδώσω ούτε στο εκατοστό την ιστορία.... 

Διαβάστε το.. 
Λένα keep writing.. σε αγαπώ πολύ!!!!!

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Ένα εικοσάχρονο κορίτσι σωριάζεται νεκρό την ώρα που δουλεύει. Κανένας δεν μπορεί να βρει την αιτία. Ο Άρης, ο αγαπημένος της, απελπισμένος, υπόσχεται να ανακαλύψει ποιος ευθύνεται για τον θάνατό της. Δίπλα του στέκεται η μητέρα του, η Γαλάτεια, διάσημη συγγραφέας αισθηματικών μυθιστορημάτων. Εκείνη κάνει την υπέρβαση και αποφασίζει να εμπλακεί σε μια ιστορία ανώτερη από τις δυνάμεις της. Οι ιατροδικαστικές γνωματεύσεις δε ρίχνουν κανένα φως και όλες οι έρευνες οδηγούν στο μηδέν. Η Γαλάτεια δεν ξέρει αν υπάρχει καν δολοφόνος ή αν όλα όσα υποψιάζεται ο γιος της και η μητέρα της κοπέλας ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Στο μέλλον, και με όσα θα αποκαλυφθούν, θα ευχόταν να ήταν έτσι…